Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγιολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγιολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2007

Βίος και πολιτεία Ευσταθίου και Θεοπίστης


Ο άγιος Ευστάθιος, Ρωμαίος στην καταγωγή, ήταν στρατηλάτης του ρωμαϊκού στρατού την εποχή του αυτοκράτορα Τραϊανού, γύρω στο 100 μ.Χ.
Ως ειδωλολάτρης ονομαζόταν Πλακίδας και ήταν πασίγνωστος για τις καλοσύνες του προς όσους είχαν την ανάγκη του. Εφάρμοζε τη χριστιανική αγάπη, παρότι δεν του είχε παρουσιαστεί ευκαιρία να γίνει χριστιανός. Ο Θεός, βλέποντας τη θετική του διάθεση του αποκαλύφθηκε και τον κάλεσε στην πίστη. Συγκεκριμένα, μια μέρα καθώς κυνηγούσε, είδε ανάμεσα στα κέρατα ενός ελαφιού που ετοιμαζόταν να αιχμαλωτίσει να λάμπει ένας σταυρός, και άκουσε μια φωνή να του λέει «τα αγαθά σου έργα σε οδήγησαν στα δίκτυα της αγάπης μου». Όταν συνήλθε από την ταραχή που του προκάλεσε το όραμα και το άκουσμα, πήρε την απόφαση να βαπτισθεί μαζί με τη σύζυγό του και τα δυο τους αγόρια. Ονομάστηκε Ευστάθιος, η σύζυγός του Θεοπίστη και τα παιδιά τους Αγάπιος και Θεόπιστος.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και η χριστιανική πια οικογένεια μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες. Ο Ευστάθιος περιέπεσε στη δυσμένεια του αυτοκράτορα, στερήθηκε την περιουσία του και διώχτηκε από τη Ρώμη. Προσπάθησαν να καταφύγουν στην Αίγυπτο, μα και εκεί οι ταλαιπωρίες δεν είχαν τελειωμό. Άνθρωποι σκληροί απήγαγαν τη Θεοπίστη και χάθηκαν τα ίχνη της. Λίγες μέρες αργότερα άγρια θηρία άρπαξαν τα δυο αγόρια από την αγκαλιά του πατέρα τους και εξαφανίστηκαν. Παρά την τρομακτική του κατάσταση ο Ευστάθιος δεν έχασε το κουράγιο, και διατηρούσε ακράδαντη την πίστη του και την ελπίδα στο έλεος του Θεού. Αδαμάντινος στην υπομονή, εργαζόταν όπου εύρισκε δουλειά και μοιραζόταν το μεροκάματο με όσους αντιμετώπιζαν χειρότερες δυσκολίες απ’ αυτόν.
Πέρασαν τα χρόνια, ο Τραϊανός πέθανε, και στα χρόνια του διαδόχου του αυτοκράτορα Αδριανού, ο ρωμαϊκός στρατός αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες με τις βαρβαρικές επιδρομές στα ανατολικά σύνορα του κράτους. Τότε κάποιοι θυμήθηκαν τον ένδοξο στρατηλάτη που είχε στο παρελθόν κατατροπώσει τους εχθρούς. Αναζήτησαν και βρήκαν τον Ευστάθιο, τον αποκατέστησαν, του ξανάδωσαν την περιουσία του, και του ενέθεσαν τη διοίκηση των ρωμαϊκών στρατευμάτων. Στη στρατολογία που πραγματοποιήθηκε ενόψει της εκστρατείας, ανάμεσα στους άλλους νέους ξεχώρισαν δυο νεοσύλλεκτοι που παρά την ταπεινή τους προέλευση -αναφέρονταν ως παιδιά βοσκών- είχαν εμφάνιση και συμπεριφορά ευγενική. Ο αρχιστράτηγος τους πήρε στην υπηρεσία του και τους κατέστησε υπασπιστές του. Όταν στη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων ο Ευστάθιος ανακατέλαβε μια μικρή πόλη κατέλυσε σε ένα σπίτι όπου ως υπηρέτρια εργαζόταν η Θεοπίστη. Η πρόνοια του Θεού φρόντισε στα πρόσωπα των υπασπιστών η Θεοπίστη να αναγνωρίσει τα παιδιά της που τα είχαν διασώσει από τα θηρία και τα είχαν μεγαλώσει κάποιοι βοσκοί. Η ιστορία της υπηρέτριας που βρήκε τα παιδιά της έφτασε στον Ευστάθιο που κατάλαβε αμέσως ότι τα τρία αυτά πρόσωπα ήταν οι αγαπημένοι του που στερήθηκε· τώρα έβλεπε να αποκαθίσταται η ευτυχία του που είχε διασαλευτεί για δυο σχεδόν δεκαετίες.
Μετά το τέλος του πολέμου ο Ευστάθιος επέστρεψε θριαμβευτής στη Ρώμη και τιμήθηκε με λαμπρούς εορτασμούς από τον αυτοκράτορα. Η νίκη του, συνδεμένη με την ανεύρεση της οικογένειάς του κατέστησε τον Ευστάθιο ευτυχέστατο. Όμως, εκείνο που τον γέμιζε πραγματική αγαλλίαση ήταν η πεποίθηση που είχε ότι και τα δυο αυτά οφείλονταν στη φιλανθρωπία του Χριστού.
Δεν άργησαν, όμως τα πράγματα να αλλάξουν. Ο αυτοκράτορας κάλεσε κάποτε τον αρχιστράτηγο να θυσιάσουν μαζί στα είδωλα της Ρώμης. Ο Ευστάθιος, φυσικά, αρνήθηκε και διακήρυξε την πίστη του στο Χριστό. Ακολούθησαν όσα ήσαν συνηθισμένα εκείνα τα χρόνια σε τέτοιες περιπτώσεις. Η άρνηση του Ευστάθιου να θυσιάσει στα είδωλα θεωρήθηκε ανυπακοή στον αυτοκράτορα και προδοσία της αυτοκρατορίας ανεπίτρεπτη για έναν ανώτατο αξιωματούχο. Η υποταγή του αρνητή ήταν υποχρέωση της κρατικής αρχής. Ο γενναίος νικητής των πολέμων υποβλήθηκε σε φρικτούς βασανισμούς για να αλλάξει την τοποθέτησή του. Μάταια, βέβαια. Ρίχτηκε στην αρένα των λιονταριών μαζί με τη σύζυγο και τα παιδιά του. Τα θηρία δεν τόλμησαν να τους αγγίξουν. Τέλος, δόθηκε εντολή να τους κάψουν μέσα σε καμίνι. Εκεί οι άγιοι παρέδωσαν τα πνεύματά τους στο Θεό, ενώ τα σώματά τους παρέμειναν άθικτα από τη φωτιά. Οι χριστιανοί τα μάζεψαν και τα ενταφίασαν με τιμές.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της οικογένειας των Αγίων την 20η Σεπτεμβρίου.

Βίος και πολιτεία Αδριανού και Ναταλίας


Οι ένδοξοι αυτοί Άγιοι του Θεού κατάγονταν από τη Νικομήδεια της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας. Έζησαν και αναδείχτηκαν Άγιοι με τη θαυμαστή πολιτεία τους στην αρχή της τέταρτης εκατονταετίας, λίγα χρόνια πριν τη νίκη του Χριστιανισμού με την επικράτηση του ισαπόστολου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Ήταν η δεύτερη περίοδος της βασιλείας του ειδωλομανή Μαξιμιανού. Στη διάρκεια ενός διωγμού των χριστιανών της Νικομήδειας είχαν συλληφθεί ανάμεσα σε άλλους και εικοσιτρείς ευσεβείς άνδρες που βρέθηκαν κρυμμένοι σε κοντινή σπηλιά. Είχαν καταφύγει εκεί για να γλιτώσουν από τον κατατρεγμό των ειδωλολατρών που κατείχαν την εξουσία. Οι άνθρωποι αυτοί μεταφέρονταν στην πόλη για να κλειστούν στη φυλακή, και οι φρουροί τούς συμπεριφέρονταν με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο.
Ο νεαρός Αδριανός που πρόσφατα είχε ασπαστεί κι αυτός μαζί με τη συμβία του Ναταλία την πίστη του Χριστού και είχε βαπτιστεί και ενταχθεί στην Εκκλησία συνάντησε στο δρόμο τη θλιβερή πομπή. Το θέαμα μεταφερόμενων καταδίκων δεν ήταν, βέβαια, σπάνιο τα χρόνια εκείνα στους δρόμους της Αυτοκρατορίας, αλλά ο Αδριανός, επειδή ανησύχησε μην ήταν χριστιανοί οι κατατρεγμένοι, κοντοστάθηκε για να πληροφορηθεί την αιτία της σύλληψής τους. Τους ρώτησε για χάρη ποιας απολαβής που επιδίωκαν, βρέθηκαν να υποφέρουν. Και πήρε αμέσως την απάντηση που μέσα του ανέμενε. «Για να κερδίσουμε τα αγαθά που επαγγέλθηκε ο Θεός σε όσους κακοπαθούν για τη δόξα του. Αγαθά που με κανένα άλλο δε συγκρίνονται σε τούτη τη γη. Αγαθά που καμιά γλώσσα δεν τολμά να περιγράψει και κανένας νους να σκεφτεί».
Τα λόγια των ομολογητών της Πίστης προκάλεσαν στον Αδριανό βαθιά κατάνυξη. Η χάρη του Θεού ευδόκησε να τον γεμίσει με θάρρος, έτσι που αμέσως αποφάσισε να μην κρύβεται ο ίδιος. Και έσπευσε χαρούμενος να δηλώσει στους φρουρούς ότι ήταν κι αυτός χριστιανός και απαιτούσε να συμμεριστεί την τύχη των αδελφών του. Τον συνέλαβαν, λοιπόν, παρευθύς· και τον οδήγησαν μαζί με τους άλλους στη φυλακή.
Η συμβία του Ναταλία πληροφορήθηκε πως είχε συλληφθεί ο σύμβιός της και μη ξέροντας την αιτία της σύλληψής του στενοχωρήθηκε πολύ. Όταν, όμως, κάποιοι αυτόπτες της περιέγραψαν με λεπτομέρειες τα γεγονότα θεώρησε καύχημα της την ενέργεια του Αδριανού. Έτρεξε, μάλιστα να συναντήσει τις συμβίες των άλλων ομολογητών και στήριζε όσες θλίβονταν κι αγωνιούσαν. Τους έλεγε πως η θυσία για το Χριστό ήταν ό,τι ωραιότερο μπορούσε να συμβεί στους δικούς τους και ότι οι ίδιες θα ’πρεπε να χαίρονται και να δοξολογούν το Θεό που αξιώθηκαν τέτοια τιμή.
Αργότερα ντύθηκε με το πιο λαμπρό της φόρεμα και πήγε στη φυλακή. Γύριζε τα κελιά και ενθάρρυνε τους ομολογητές. Όταν ανακάλυψε τον Αδριανό έπεσε στην αγκαλιά του και με δάκρυα χαράς τον ασπαζόταν και τον εγκαρδίωνε. Του έλεγε πόσο τον θεωρούσε ευτυχισμένο που του δόθηκε το προνόμιο να μαρτυρήσει για το Χριστό μπροστά στους άρχοντες, και πόσο η ίδια ένιωθε περήφανη για την ενέργειά του να σπεύσει να ομολογήσει την Πίστη του την ώρα του κατατρεγμού. Επειδή, μάλιστα, καταλάβαινε πόσο δύσκολες στιγμές τον περίμεναν όταν θα άρχιζαν τα βασανιστήρια για να αρνηθεί το Χριστό, τον φιλοτιμούσε με λόγια θερμά. «Πρόσεξε, του έλεγε, να μείνεις ασάλευτος κι εδραίος ό,τι κι αν πάθεις· το στεφάνι που παρέχει ο Κύριός μας στους πιστούς φίλους του σε περιμένει».
Κατόπιν, έτρεξε στους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Νικομήδειας και ζήτησε να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία για να ικετεύσουν όλοι μαζί να αντέξουν οι φυλακισμένοι τα βάσανα που τους ανέμεναν. Γύρισε κατάκοπη στο σπίτι της και επιδόθηκε στην προσευχή. Παρακαλούσε να δοθεί στον Αδριανό και στους άλλους ομολογητές η καρτερία που χρειάζονταν για να μείνουν ακλόνητοι στην Πίστη.
Ήταν βαθιά χαράματα όταν άκουσε βήματα να πλησιάζουν στην αυλή της. Σταμάτησε την προσευχή και βγήκε ανήσυχη στο κεφαλόσκαλο. Η έκπληξή της ήταν μεγάλη όταν διέκρινε στο μισοσκόταδο τον Αδριανό. Συνοδευόταν από ένα άντρα της φρουράς. Η Ναταλία έβαλε με το νου της πως ο σύμβιός της απαρνήθηκε το Χριστό και αφέθηκε ελεύθερος. Την πλημμύρισε πόνος απροσμέτρητος, αλλά και θυμός ασυγκράτητος. Και ξέσπασε. «Δε ντρέπεσαι, του είπε, να εγκαταλείψεις έτσι άνανδρα τον αγώνα; Τι χριστιανός είσαι εσύ που σε τρόμαξαν τα βασανιστήρια και έτρεξες να χωθείς στην ασφάλεια του σπιτιού; Δε θέλω εγώ για άντρα μου ένα δειλό και φοβιτσιάρη».
Ο Αδριανός, γεμάτος κατανόηση για τη στάση της συμβίας του και δικαιολογώντας το θυμό της, την καθησύχασε και της εξήγησε το λόγο της παρουσίας του. Θέλοντας να την ξαναδεί για τελευταία φορά είχε πείσει το φρουρό να τον μεταφέρει για λίγο στο σπίτι τους, υποσχόμενος ότι θα του χάριζε κάποια πολύτιμα αντικείμενα που φύλασσε. Ήθελε, εξάλλου, να την παρακαλέσει να βρεθεί το πρωί στο χώρο όπου ο άρχοντας θα υπέβαλλε τους ομολογητές σε βασανιστήρια. Όλοι τους γύρευαν να είναι εκεί η Ναταλία για να τους ενθαρρύνει. Είχαν τόσο πολύ εγκαρδιωθεί από την απογευματινή της επίσκεψη στη φυλακή, ώστε ένιωθαν σίγουροι πως με κείνην δίπλα τους θα έμεναν σταθεροί στο μαρτύριο.
Η Ναταλία, μόλις άκουσε τις εξηγήσεις, ρίχτηκε στην αγκαλιά του συμβίου της και με λυγμούς του ζητούσε να συγχωρέσει την έλλειψη εμπιστοσύνης που του έδειξε με τη συμπεριφορά της. Η χαρά της ήταν ανεκλάλητη όταν βεβαιώθηκε πως ο Αδριανός την είχε πάραυτα συγχωρέσει. Έσπευσε να φέρει το δώρο για το φρουρό, και μπήκε μπροστά στο δρόμο τής επιστροφής στη φυλακή.
Το πρωί οι φυλακισμένοι μεταφέρθηκαν στο κριτήριο του άρχοντα. Από κοντά και η θαρραλέα Ναταλία. Όπως συνηθιζόταν τους ζητήθηκε να θυσιάσουν στα είδωλα για να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι. Κανένας τους, βέβαια, δεν είχε τέτοια πρόθεση. Άλλωστε, η παρουσία και η προσευχή της Ναταλίας τους έδινε με το παραπάνω το κουράγιο που απαιτούσε η στιγμή. Ακολούθησαν οι απειλές που αποδείχτηκαν κι αυτές ανώφελες, και τέλος οι φρουροί πήραν τη διαταγή να αρχίσουν τα βασανιστήρια. Έλπιζε ο άρχοντας πως ο πόνος θα έφερνε το αποτέλεσμα που γύρευε. Όμως, αντίδοτο στον πόνο οι ομολογητές είχαν τις ενθαρρυντικές κραυγές της Ναταλίας. Οι βασανιστές, όταν απελπίστηκαν, προχώρησαν στη σφαγή. Οι ηρωικοί στρατιώτες του Χριστού έφτασαν στο μαρτύριο με χαρά, υμνώντας το Θεό και ευχαριστώντας τον για την παρουσία κοντά τους της γενναίας Ναταλίας.
Τον εικοσιοκτάχρονο Αδριανό ο άρχοντας έδωσε εντολή να τον τεμαχίσουν ζωντανό για να εκδικηθεί τη Ναταλία. Αυτή, όμως, του απάντησε με το δικό της τρόπο. Έμεινε εκεί, παρακολουθώντας και ενθαρρύνοντας το μαρτύριο του συζύγου της και συνέλεγε τα τίμια μέλη του που πετούσαν οι δήμιοι.
Όταν ολοκληρώθηκε η θηριωδία, ο άρχοντας διέταξε να κάψουν τα σώματα των Μαρτύρων. Μόλις, όμως, ανάφτηκε η φωτιά, μια ξαφνική βροχή του χάλασε τα σχέδια. Έτσι, οι χριστιανοί της Νικομήδειας μπόρεσαν να μαζέψουν τα σώματα, και τα μετέφεραν για ενταφιασμό. Μάλιστα, ένας βαρκάρης, ονόματι Ευσέβιος, φόρτωσε στη βάρκα του πολλά, ανάμεσά τους και τα κομμάτια από το σώμα του Αδριανού, και τα μετέφερε στην απέναντι ακτή του Βυζαντίου, στην Αργυρούπολη. Εκεί τα περιποιήθηκε και τα ενταφίασε.
Λίγες μέρες αργότερα έφτασε στον τόπο του ενταφιασμού και η καρτερόψυχη Ναταλία. Ήρθε αποφασισμένη να μείνει εκεί, στον τόπο που είχε ταφεί ο σύμβιός της. Δε χρειάστηκε, όμως, να περιμένει πολύ. Σύντομα παρέδωσε το πνεύμα και βρέθηκε ως καλή συμβία κοντά στον Αδριανό, στη θριαμβεύουσα Εκκλησία. Το σώμα της τάφηκε εκεί, δίπλα στον ανδρείο Μάρτυρα.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ζεύγους των Αγίων την 26η Αυγούστου.

Πέμπτη 23 Αυγούστου 2007

Ὀσιος Κυριακός στην Ευρύχου


Τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ευρύχου τελείται πανηγυρικά η μνήμη του οσίου Κυριακού. Μιας αγιασμένης μορφής, που η συνωνυμία του με το μεγάλο ασκητή όσιο Κυριακό τον Αναχωρητή είχε περιορίσει την εκδήλωση της τιμής που του οφείλεται στους πιστούς των ενοριών του κάτω ρου του ποταμού Καρκώτη και της Αγίας Μαρίνας του Ξυλιάτου. Με απόφαση του τότε Μητροπολίτη Μόρφου μ. Χρυσάνθου καθιερώθηκε ετήσια πανήγυρη για να γιορτάζεται στις 24 Μαΐου, όπως παραλήφθηκε από το εορτολόγιο της Εκκλησίας μας, ο όσιος Κυριακός που ασκήτεψε και τάφηκε στην ανατολική όχθη του Καρκώτη, στα χώματα της Ευρύχου.
Η πανήγυρη τελείται στο παρεκκλήσι που κτίστηκε, ενσωματώνοντας σε πρόσκτισμα της βόρειας πλευράς τον τάφο του, στο χώρο που ενδεχομένως έζησε και κοιμήθηκε, και που σήμερα περιβάλλεται από το σύγχρονο κοιμητήριο της Ευρύχου.
Πολλοί ευρυχιώτες, εδώ και πολλές γενιές, φέρουν το όνομά του και γιορτάζουν την ημέρα της μνήμης του, πράγμα που δείχνει ότι είναι πολύ παλιά η απότιση τιμής στον όσιο Κυριακό. Άλλωστε, σε προγενέστερη εποχή, προφανώς μετά την ανακομιδή του λειψάνου του από το οποίο έχουμε την ευλογία να προσκυνούμε την τίμια κάρα του, κάποιος ευλαβής και φιλόσιος συνέθεσε γι’ αυτόν Ακολουθία εκθειάζοντας τους ασκητικούς αγώνες, τις αρετές, αλλά και τη θαυματουργική παρέμβασή του ως απάντηση στις ικεσίες των πιστών.
Οι βιογραφικές πληροφορίες για τον όσιο Κυριακό είναι πενιχρές. Η παρουσία του ως αγίου στη ζωή της Εκκλησίας επικυρώνεται ουσιαστικά από την ανέγερση του επ’ ονόματί του ναού, την αγιογράφηση εικόνων με τη μορφή του, την τιμή στα λείψανά του και τη σύνταξη Ακολουθίας του, δηλαδή από τη ζωντανή μαρτυρία της τοπικής εκκλησίας, δηλαδή από την Παράδοση.
Πότε ακριβώς έζησε, ποια ήταν η καταγωγή του, πότε κοιμήθηκε είναι άγνωστο. Φαίνεται πως τελεύτησε ειρηνικά, μετά από μια ασκητική ζωή που θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του οσιακή, άξια απότισης τιμής αγίου. Ο ναός είναι κτίσμα ηλικίας πέραν των πεντακοσίων χρόνων, και καμιά ένδειξη δε μας οδηγεί σε υποψία ότι ήταν κτισμένος πριν την ταφή του οσίου. Οι αγιογραφίες που σώζονται δίπλα στο κουβούκλιο του τάφου του είναι του 16ου, ενδεχομένως και του 15ου αιώνα. Συνεπώς ο όσιος Κυριακός ασκήτεψε και άγιασε οπωσδήποτε πριν η Κύπρος καταστεί ναύσταθμος των Βενετών. Είναι, όμως, άγνωστο προς το παρόν το χρονικό σημείο ante quem, δηλαδή πόσο νωρίς μπορεί να τοποθετηθεί το πέρασμά του από τον κόσμο. Η σύνδεσή του με τον Άγιο Χαρίτωνα, μέσω μιας αμφίβολης έννοιας αναφοράς στην Ακολουθία του (Εξαποστειλάριο), δεν επαρκεί, βέβαια, για τον κατεβάσει στον 3ο αιώνα.
Το παρεκκλήσιο του Αγίου Κυριακού στην Ευρύχου είναι μονόχωρο κτίσμα, ξυλόστεγο, με τη συνηθισμένη στην ορεινή περιοχή κεραμοσκεπή. Ίσως υπήρξε κάποτε κατάγραφο, αλλά σήμερα σώζονται μόνο λίγες φθαρμένες ολόσωμες τοιχογραφίες Αγίων, και η Θεοτόκος του Ευαγγελισμού στο βόρειο τοίχο. Υπήρχε, σύμφωνα με παλαιούς περιηγητές, εξαιρετικής τέχνης εικονοστάσι που δε σώζεται σήμερα. Οι εικόνες του σημερινού τέμπλου ενδεχομένως να ανήκουν στο παλαιό.

Η αρχαιότερη σωζόμενη προσκυνηματική εικόνα του Αγίου είναι του 1807· αγιογραφήθηκε από τον ιερομόναχο Χρύσανθο, ικανό αγιογράφο της εποχής, και αφιερώθηκε από τον αρχιδιάκονο Λαυρέντιο. Παλαιότερη εικόνα, του 1743, που αναφέρουν, μάλιστα, παλαιοί αρχαιολόγοι, είναι εντελώς φθαρμένη.
Η Ακολουθία του Αγίου αντιγράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από ένα δάσκαλο της βόρειας Πιτσιλιάς σε δύο αντίγραφα που σώζονται, αλλά η πηγή του δεν έχει ακόμα βρεθεί. Πρόκειται πάντως για ποιητικό κείμενο εμπνευσμένο, που στοιχείται στην υμνογραφική παράδοση της καθ’ ημάς Ανατολής και δεν υστερεί καθόλου παρόμοιων δημιουργημάτων. Νέα Ακολουθία του Οσίου Κυριακού συνέθεσε το 2000 ο υμνογράφος Χ. Μπούσιας.
Η κάρα του Αγίου είναι περίκλειστη σε αργυρή ναόσχημη θήκη που φέρει ανάγλυφες παραστάσεις του Όντος και των Αγίων Κυριακού, Ιωάννη του Λαμπαδιστή και Πρωτοδιακόνου Στεφάνου ανάμεσα σε φυτικές γιρλάντες. Είναι αποτεθημένη στο Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Ευρύχου. Πότε έγινε η ανακομιδή είναι και πάλι άγνωστο. Η θήκη, όμως, κατασκευάστηκε το 1835, αφιέρωμα Μιχαήλ προσκυνητή, και υποβάλλει ότι η ανακομιδή έγινε οπωσδήποτε νωρίτερα.
Ο Άγιος Κυριακός -μεγάλη η χάρη του- είναι ο σύντροφος των κεκοιμημένων της Ευρύχου και ο προστάτης της ενορίας. Σύντομα θα συμπληρωθούν τα ίσαμε σήμερα ολοκληρωμένα έργα συντήρησης του ναού και των εικόνων του με την ανάδειξη του τάφου του και τη διαμόρφωση του περιβόλου του ναού του, ώστε να καταστεί ο χώρος προσκυνηματικός προορισμός όχι μόνο για τους πιστούς της μητροπολιτικής περιφέρειας Μόρφου, αλλά και της Κύπρου όλης.